அடம் பிடிக்கும் குழந்தையின் ஈகோவை உடைப்பது எப்படி???
  • 14:16PM Nov 17,2017 Chennai, Tamil Nadu 600003, India
  • Written By KV
  • Written By KV
  • 14:16PM Nov 17,2017 Chennai, Tamil Nadu 600003, India

       குழந்தைகள், குழந்தைகள், குழந்தைகள்… பெற்றோரின் பெரிய பரிதவிப்பே அவர்களது குழந்தைகள்தான்.  குறும்புத்தனம் என்பது குழந்தையின் இயல்பு.  ஆனால். பிடிவாதம் நிச்சயமாக இயல்பல்ல.  அது குழந்தையின் புத்திசாலித்தனம்.  நீங்கள் எங்கு அதற்கு அடங்குவீர்கள் என்பது புரிந்து இது விளையாடும் விளையாட்டு.  இதில் பெரும்பாலும் அடித்தாலும், கோபப்பட்டாலும் நீங்கள்தான் தோற்றுப் போவீர்கள்.  பெரிய மனிதர்கள் அளவுக்கு இல்லையென்றாலும், குழந்தைகளுக்கும் நிச்சயம் ஈகோ உண்டு.  கோபப்பட்டாலும், அடி வாங்கினாலும் நீங்கள் வாங்கிக் கொடுத்துவிடுவீர்கள் என்றோ, இறங்கிப் போவீர்கள் என்றோ குழந்தை நம்ப ஆரம்பிக்கும் நொடியிலிருந்து இந்தக் குணம் தலைகாட்டத் துவங்கி விடும்.  சிக்கிக் கொள்ளும் பெற்றோரின் கதை அவ்வளவுதான். 

       முதலில் இந்தப் பிரச்சினை உருவாகாமல் தற்காத்துக் கொள்வது எப்படி? குழந்தைகள் கேட்டவுடன் எதையும் வாங்கிக் கொடுத்துப் பழக்காதீர்கள்.  அவர்களுக்கு ஒரு வேலையைக் கொடுங்கள். அது பொருளின் விலைக்கேற்ப இருக்கட்டும்.  சின்ன பொருளாக இருந்தால், வீட்டில் ரூம் க்ளீன் செய்வது, டேபிளை சுத்தமாக வைத்திருப்பது போன்றவையாக இருக்கட்டும்.  இது சும்மா எதுவும் கிடைக்காது, வேலை செய்தால்தான் எதுவும் கிடைக்கும் என்ற எண்ணத்தை உருவாக்கும்.  மிக முக்கியமாக அந்தப் பொருளை பாதுகாக்கும் உணர்வை ஏற்படுத்தும். கொஞ்சம் வளர, வளர வீட்டின் பட்ஜெட் போடும் போது அவர்களையும் கூடச் சேர்த்துக் கொள்ளலாம்.  விளையாட்டுத்தனமாகப் பேசிக்கொண்டே பட்ஜெட் போட வேண்டும். உதாரணமாக, எதற்கு மைதா என்று கேட்டால், அப்போ உனக்கு பூரி கிடைக்காது பரவாயில்லையா என்பது போன்று.  இப்படிப் பெற்றோர் கொஞ்சம் கவனம் எடுத்தாலே அந்த ஈகோ உருவாகாமல் காப்பாற்றி விட முடியும்.

       சரி, இத்தனை நாள் கவனிக்காமல் விட்டு ஈகோ வந்து விட்ட குழந்தைகளுக்கு என்ன செய்வது? இது மிக ஜாக்கிரதையாகக் கையாள வேண்டிய பிரச்சினை.  காரணம், ரொம்ப அடித்தால், அடி மீது பயம் விட்டுப் போகும் – முரடாகி விடும்.  அதிகபட்ச கண்டிப்பு உங்கள் மீது வெறுப்பாக மாறிவிடும் – சொல் பேச்சு கேட்காது.  அதிகபட்ச செல்லம் என்றால், ஜாக்கிரதை, உங்கள் மீது இளக்காரம் தோன்றி விடும்.  பின்னர், அவர்கள் கேட்பதை வாங்கிக் கொடுக்கும் அடிமைகள் என்ற ரீதியில்தான் குழந்தைகள் உங்களைப் பார்க்கும்.  நடக்காவிட்டால் எமோஷனல் ப்ளாக்மெயில் செய்வது போன்ற கொடுமைகளை செய்யத் துவங்கி விடுவார்கள்.  எனக்குத் தெரிந்த ஒரு வீட்டில் 1ம் வகுப்பு படிக்கும் மாணவன் ஹோம்ஒர்க் செய்யவில்லை என்றால் ஸ்கூலுக்குப் போக மாட்டான். வாரத்திற்கு இரண்டு நாட்கள்தான் அதிகபட்சம் போவான், அதுவும் அவன் அம்மா ஹோம்ஒர்க் எழுதிக் கொடுக்க வேண்டும்.  கண்டித்தால், சப்தமாக ஓ, ஓ என்று ஓங்காரமிட்டு அழ ஆரம்பிப்பான். விடாமல் இரண்டு மூன்று மணி நேரம் வரை. 30 நிமிடங்களுக்கு மேல், இருமல் வந்து முகமெல்லாமல் சிவந்து விடும்.  வீட்டில் சரி போக வேண்டாம் என்று சொல்லும் வரை நிற்காது. மீறி ஸ்கூலில் இரண்டு மூன்று முறை விட்டு வந்து, அவர்களும் பயந்து வீட்டில் கொண்டு வந்து விட்டுவிட்டுப் போனார்கள்.

       நான் தற்செயலாக அந்த வீட்டிற்கு தொடர்ச்சியாகச் செல்ல, அவன் நடவடிக்கை பற்றி அவன் தந்தை வருத்தப்பட்டார்.  இரண்டு வாரங்கள் அவனை யாரும் கண்டுகொள்ளவில்லை.  பாடங்கள் எழுதச் சொல்லவும் இல்லை, ஸ்கூலுக்கு போகச் சொல்லவும் இல்லை.  வீட்டில் மற்றவர்கள் கிளம்பும் போது அவனும் அங்கேதான் சுற்றிக் கொண்டிருப்பான். கூப்பிட்டுச் சாப்பிடக் கூட யாரும் சொல்ல மாட்டார்கள்.  மூன்று நாட்களில் தனிமையை உணர்ந்தான்.  ஒரு வாரத்தில் தான் ஒதுக்கப்படுகிறோம் என்பதை உணர்ந்தான்.  இருந்தாலும் ஈகோ விடவில்லை.  மேலும் ஒரு வாரம் தாக்குப் பிடிக்க முயற்சி செய்தான்.  வீட்டின் இந்த அணகுமுறை புதிதாக இருக்கவே அவன் வயதுக்கு இதை எப்படி அணுகுவது என்றும் புரியவில்லை.  இரண்டாம் வார முடிவில், அம்மாவிடம் சண்டை போட – அம்மா பொறுமையாக அதே சமயம் உனக்கு மரியாதை வேண்டுமானால் படித்தால் மட்டும்தான் கிடைக்கும் என்பதை நான் சொன்னவாறு புரிய வைத்தார்.  இன்று அவன் ஒரு நாள் கூட ஸ்கூலுக்குப் போகாமல் இருப்பதில்லை.

       இன்னொரு நண்பரின் பெண், இதற்கு முன் எழுதிய கட்டுரையில் குறிப்பிட்டிருந்தது போல, பிடிவாதம். அடித்தால் அசர மாட்டாள். ஏதாவது பொருள் பிடிக்குமென்றால் கையை விட்டு அப்படியே சாய்வாள்.  கீழே விழக் கூடாது என்று இறக்கி விட்டால் பொருளைக் கையில் எடுத்துக் கொண்டு எனக்கு வேணும், எனக்கு வேணும் என்று சொல்லிக் கொண்டே இருப்பாள்.  ஐந்து நிமிடங்களில் நம் தலை 200 டிகிரிக்கும் மேலே சூடாகிவிடும்.  ஷாப்பிங் கூட்டிப் போய் இதனை அனுபவித்து விட்டு அவளை வீட்டுக்குக் கூட்டி வந்து முதலில் என் நண்பனைத் திட்டினேன்.  அவன் எப்படிச் சரி செய்ய என்று கேட்க, ஒரு மணி நேரம் என்ன நடந்தாலும் சும்மா இரு என்று சொல்லிவிட்டு அவன் பையனை மடியில் வைத்துக் கொஞ்ச ஆரம்பித்தேன்.  அவள் என் அருகே வர, “என்னிடம் வர வேண்டாம் – இன்னைக்கு நீ ரொம்ப பேட் கேர்ளா நடந்துகிட்ட, மாமாக்கு பிடிக்கலை…” என்று சொல்லி தள்ளி விட்டு பையனுடன் விளையாட ஆரம்பித்தேன்.  அழ ஆரம்பித்தாள்.  கண்டு கொள்ளவில்லை.  என் நண்பன் என்னிடம் கெஞ்ச, உறுதியாக மறுத்து விட்டேன்.  என் மனைவி, என் நண்பன் அவளைத் தூக்க முயற்சி செய்ய, அவளோ அவர்களை விட்டுவிட்டு என்னுடன் விளையாடுவதிலேயே குறியாக இருந்தாள்.

       நீண்ட நேரம் கழித்து, அவளை அருகில் அழைத்தேன், சரி, இவ்வளவு தூரம் அழறதால உன்கூட விளையாடுறேன்.  ஆனா, எனக்கு குட் கேர்ள் தான் பிடிக்கும், அடம் பிடிச்சா பிடிக்காது என்றேன். சரி, என்று தலையாட்டினாள்.  ப்ராமிஸ் கேட்டவுடன் செய்தாள்.  பிறகு அவளுடன் முழுமையாக ஒரு மணி நேரம் விளையாடினேன் ஏதுவுமே நடக்காதது போல.  இன்று அவள் மிகவும் வளர்ந்து விட்டாள்.  ஆனால், அதற்குப் பிறகு அவளைப் போல சொன்ன பேச்சு கேட்கும் பெண் இருக்க முடியாது.  இன்றும் அவளுக்கு மிகப் பிரியமானவன் நான்தான்.  குழந்தைகளுக்குப் பயம், சமாளிக்க முடியாத விஷயங்கள் இவைதான்.  தனிமைப்படுத்துதல், புறக்கணித்தல் இவற்றைச் சமாளிக்கும் பக்குவம் 40 வயதில்தான் பெரியவர்களுக்கே வரும்.  பயம் காட்டுங்கள். சிறிய யானை காலில் கட்டும் சங்கிலி போல… அது பெரிதான பிறகும் ஈகோவில்லாமல் வாழ அவர்களுக்கு உதவியாக இருக்கும்.

       நினைவில் வைத்துக் கொள்ளுங்கள் பாசம், கண்டிப்பு – இரண்டுமே சம விகிதத்தில் இருப்பதுதான் உண்மையான பெற்றோரியல்…                     

Top